Coaching en gewoontedieren

Onlangs realiseerde ik me weer eens wat een gewoontedier ik ben en wat de impact hiervan is op mijn dagelijkse handelen. Enige tijd geleden had ik besloten om deel te gaan nemen aan een groep-supervisie in Engeland, om mijn coach vaardigheden te blijven onderhouden. In deze blog neem ik jullie mee in mijn ervaringen en laat ik zien waarom de stap naar een coach zo lastig is voor veel mensen (gewoontedieren).

Wat ging er aan vooraf?

Mijn supervisor had me benaderd of ik deel wou nemen aan een groep-supervisie in Londen. Aangezien ik mijn studie Executive Coaching in Engeland heb gedaan, voelde ik direct het verlangen opkomen om weer iets in Engeland te gaan doen. Super dacht ik, terwijl vrijwel gelijk de gedachte: ‘kan ik dat wel’ opkwam. Ik heb enige tijd genomen om aan het idee te wennen. Wat ik merkte is dat ik de stap graag wou zetten, maar dat ik daarvoor wel een aantal zaken voor mezelf moest gaan regelen. Een dag met een onbekende groep, op een ‘vreemde’ locatie, in het Engels, zou vast een impact op me hebben. Het voelde allemaal heel spannend.
Toch overwon mijn enthousiasme om te gaan deelnemen, dus ik besloot er iets naast te gaan zetten zodat dit voor mij zou kunnen gaan werken. Ik besloot per trein te gaan reizen omdat dit relaxt voelde, ik heb een appartement geboekt i.p.v. een hotelkamer omdat ik dan meer ruimte voor mezelf zou hebben en ik besloot langer te blijven om ook te kunnen genieten van Londen. Kortom, ik had een vorm gevonden die voor mij zou kunnen werken. Naast de nieuwe dingen dit ik zou gaan doen, stonden voldoende gewoonten om het behapbaar voor me te maken. Het gewoontedier besloot het te gaan doen.

Wat gebeurde er tijdens de groep-supervisie?

Ik voelde me lichtelijk gespannen toen ik naar de afgesproken locatie liep. Mijn ademhaling ging sneller dan normaal en ik kreeg het ook iets warmer. Gelukkig had ik ruim de tijd genomen zodat ik niet hoefde te haasten. Bij het ontmoeten van de nieuwe mensen liep de spanning nog iets verder op, maar gelukkig was ik niet de enige. De supervisor nam ruim de tijd voor onderlinge kennismaking en we maakten afspraken over hoe we met elkaar zouden omgaan. Dit gaf me alweer enige ontspanning. We deelden wat ons bezig hield en bouwden aan een ‘veilige’ werkplek. Onderstaande afspraken werden gemaakt:

  • Laten we afspreken dat we allemaal al goed zijn zoals we hier zitten.
  • Het is geen competitie van wie de beste is.
  • Laten we afspreken dat we het oneens mogen zijn met elkaar. En zoals de Engelsen zo mooi zeggen: Agree to disagree.

Naarmate de dag vorderde, ik de kat (in het Hyde park) uit de boom had gekeken, voelde ik me meer op mijn plek en ontstond er ruimte voor leren, plezier en goede ideeën.

Hoe kijk ik er op terug?

Die avond voelde ik een mix van vermoeidheid, trots en zin om aan de slag te gaan met mijn inzichten. Maar eerst ontspanning, eerst mijn gewoonten ernaast zetten. Gelukkig beschikte ik over een appartement, een heerlijke ovenschotel, een wijntje, een relaxbank en Netflix, dus het werd een heerlijke avond. Tijdens een voorspoedige terugreis had ik alle tijd voor reflectie en kwam ik tot de conclusie dat ik er heel goed aan had gedaan om deze keus te maken. Het leek met de toevoeging van mijn randvoorwaarden te kloppen voor me.

Na enkele weken begon ik steeds meer de grote lijnen in mijn inzichten te ontdekken en begon ik me te realiseren dat mijn ‘reis’ naar supervisie vergelijkbaar kan zijn met de ‘reis’ die mijn klanten maken naar coaching.

Iets nieuws ondernemen betekent vaak uit je gewoonten stappen. En dat geldt zeker voor coaching. Dat kan heel leuk zijn, maar vaak geeft dit ook een zekere spanning. Het kan bijvoorbeeld onzekerheid oproepen, angst voor het onbekende geven of twijfels naar boven halen. Allemaal zaken die het nemen van een beslissing lastig maken. Vaak zie je uitstel of afstel. Maar troost je, dit is niet iets speciaal van jou, het is iets dat hoort bij gewoontedieren en zeker ook bij een coach zoals je kunt lezen in dit stuk.

Coaching?

Mijn beslissing om naar Londen af te reizen kostte me wat tijd en twijfels. Het heeft me echter ook doen realiseren hoe lastig het voor mijn klanten kan zijn om mij te benaderen voor coaching. Ik zie echter ook hoeveel profijt ik van mijn keuze heb gehad en hoor mijn coach klanten dit ook zeggen over het coach traject dat ze bij mij hebben gedaan. En ik gun dit zoveel meer mensen.

Laten we eens kijken wat je kan helpen als je op zoek bent naar een coach, maar merkt dat je het net als andere gewoontedieren aan het uitstellen bent. Hier een aantal vragen die je kunnen helpen:

  • Welk gevoel kwam er bij je op toen je bedacht dat je wellicht met een coach zou willen werken? Wat vertelt dit gevoel je?
  • Welke gedachten komen bij je op als je nadenkt over coaching? Wat zijn je twijfels? Waar word je onzeker over? Waar lijk je bang voor te zijn?
  • Welke mogelijkheden zijn er om je twijfels/onzekerheden/angsten te compenseren? Zodat je er iets bekends/prettigs naast kan zetten, waardoor de stap wellicht makkelijker wordt.
  • Welke randvoorwaarden zijn voor jou belangrijk als je in zee zou gaan met een coach? Denk bijvoorbeeld aan: tijdstip van de dag, locatie (binnen/buiten), vertrouwelijkheid, er moet gelachen worden of waar wil je het niet over hebben.

Wat ik je wil aanbieden is een gratis kennismakingsgesprek. Niet meer en minder dan:

  • Kennismaking;
  • Onderzoeken of coaching wat voor je kan betekenen;
  • Onderzoeken welke randvoorwaarden belangrijk voor je zijn om een keuze voor coaching te kunnen maken.

Zie je dit zitten? Neem dan contact op: 06-22143775 of [email protected]. Meer info is te vinden op www.wendybent.nl.
En voel je nu de spanning al stijgen? Heel herkenbaar en weet dat ik mijn best zal doen om jou op je gemak te stellen.